Politieke steun voor voortzetting van de missie in Uruzgan bestond allang niet meer bij Kamer, Kabinet en bevolking. Toch zet Verhagen zijn strategie stug door, en breekt zo indirect het Kabinet. Een hypothetische reconstructie van de machinaties van Verhagen, de enige echte sleutelfiguur in dit dossier.

Maar hoe toch de PvdA zover te krijgen? Met de situatie in Kabinet en Kamer in het achterhoofd is het immers ondenkbaar dat de PvdA akkoord zal gaan met een verzoek van de NAVO om de missie voort te zetten. Het is gewoonte dat de NAVO alleen een verzoek stuurt als het zeker is dat deze gehonoreerd wordt. Verhagen heeft een laatste meesterzet omdat hij de contacten met de NAVO onderhoudt. Hij weet het zo te regelen dat de NAVO toch een verzoek stuurt. Dat kan immers het interne debat vlot trekken, zal hij aan Rasmussen hebben uitgelegd. En zo kan een nieuw argument in de strijd worden gegooid: het valt internationaal niet uit te leggen dat aan zo’n verzoek niet wordt voldaan. De val klapt dicht, en het internationale ongeloof is inderdaad niet van de lucht als blijkt dat de PvdA de brief van tafel wil.

Maar Verhagen misrekent zich. Bos is hem spuugzat en wil dat de politieke windrichting nu ook naar buiten toe gecommuniceerd wordt: weg uit Uruzgan. Dat dat politiek een stuk onhandiger is dan gewoon wachten tot 1 maart kan Bos niks meer schelen.

Het kabinet valt. Geluk bij een ongeluk wellicht; Verhagen heeft nu de handen vrij om een andere coalitie voor een vervolg in Uruzgan bij elkaar te zoeken. Maar heeft hij zich dan verrekend? Volgens bestaande afspraken zullen de troepen bij de val van het Kabinet automatisch worden teruggetrokken. Bovendien is net bekend geworden dat Balkenende opnieuw zal worden voorgedragen als lijsttrekker van het CDA. Verhagen staat met lege handen. In dit spelletje politieke blufpoker blijkt hij uiteindelijk zijn hand te hebben overspeeld.

bron: geencommentaar.nl

-/-/- Nieuwe Advertenties op Gratis-Advertentie-Service.nl -/-/-